Josien
de Geus

Nu dan, vandaag dat ik alleen ben en kan zien

Als een object zijn functie niet meer kan vervullen, bijvoorbeeld omdat het stuk is, verouderd of niet meer bruikbaar, dan kunnen we het zien zoals het zich manifesteert.

Een leven begrijpt niet waarom het bestaat. Wat geeft het vorm? Wat maakt dat het betekenis krijgt?

Je wordt geboren en gewikkeld in een laken. Als je sterft, wordt het over je heen gelegd. Tijdens je leven lig je elke nacht onder een laken dat je verschoont, opbergt, strijkt, instopt, weggooit als het op is. Het dagelijkse contact met een laken is versmolten met ons leven. Steeds opnieuw openbaarde het laken zich aan mij, alsof het iets vertelde over mijn eigen bestaan. Ik zag: zo ben ik ook. In die ruimte niet begrijpend waarom het daar is en waarom het bestaat. Het is even aandoenlijk als absurd. Zo zijn wij allen, zo is de mens.

De titel is ontleend aan een gedicht van Fernando Pessoa, vertaling August Willemsen.

Now that I’m alone today and I can see* When an object can’t serve its purpose, for example because it’s broken, too old or not usable anymore, we are able to see it the way it manifests itself.

A life does not understand why it exists. What gives it shape? What makes it meaningful?

You are born and wrapped in a sheet. When you die, it is laid over you. During your life, you lie under a blanket every night, that you clean, put away, iron, tuck in and throw out when it’s used up. The daily contact with a blanket is fused with our lives. Over and over again the blanket revealed itself to me, like it told me something about my own existence. I saw: this is also how I am. In that space not understanding why it’s there and why it exists. It is as touching as absurd. That’s how we all are, that’s what humans are.

*The title is derived from a poem by Fernando Pessoa


︎ www.josiendegeus.com
︎ josiendegeus