Daphne
van de Velde

Worry about moisture escaping the fruit



In mijn werk onderzoek ik het lichaam in dit digitale tijdperk, waarbij ik me afvraag hoe ik de lichamelijkheid kan conceptualiseren die via onze beeldschermen de standaard manier is geworden om met elkaar in contact te komen. Hoe belangrijk is ons lichaam nog, hebben we het eigenlijk nog nodig?

In deze dynamische wereld die vraagt om een oppervlakkige verwerking van informatie is de verleiding groot om alle aandacht aan de buitenkant te geven. Hoe geef je jezelf vorm te midden van de universele mal die zich overal aan je opdringt?

We zijn zo dun zo dun als ons scherm geworden.

Ik onderzoek de grens als overgangszone tussen binnen en buiten met de huid als metafoor. De huid die ontmoet, fysiek reageert, beschermt en isoleert. Het lichaam wordt beeld en het beeld wordt lichaam. Ik experimenteer met verschillende media waarbij ik het platte vlak van de foto vervorm als een papieren huid. Ik grijp in totdat er een kwetsbare, ruïneachtige sculptuur is ontstaan om weerstand te bieden tegen het oppervlakkige lichaam: een zelfgemaakte gevangenis van holtes. 

In mijn installaties en video’s kan ik de toeschouwer de beelden vanuit verschillende hoeken laten bekijken, in de tijd, waardoor de beleving nog meer dimensie krijgt en de beperkingen van het fotografische medium worden overstegen.

My work engages with perceptions of the body in the digital age, questioning how to conceptualize corporeality through the flat screens that have become the default way of engaging with one another. Do we still need the body? In this dynamic world, which gives us just one glance to make an impression, there is a great temptation to focus all our attention on the surface. How do you shape yourself in the midst of a universal mould that forces itself upon you everywhere?
We have become as thin as our screen.

I explore the border as a transition zone between the internal and the external, using the skin as a metaphor. Photography paper functions as a substitute for skin, the skin that meets, physically reacts, protects and isolates. The body becomes an image and the image becomes the body. I distort the flat

surface of the photograph, manipulating it to produce a fragile, ruin-like sculpture, resisting the superficial body: a self-imposed prison of voids.


My work blends photography, video and installation, allowing the beholder to view the images both from different angles and in time, adding further dimensionality to the experience and transcending the limitations of the photographic medium.



︎ www.daphnevandevelde.nl
︎ daphnevandevelde